Dąbrowa Górnicza - budynki, ludzie, ulice

Dział ten poświęcony jest opisom całych miejscowości, także tym opuszczonym i już nieistniejącym
Posty: 1462
Rejestracja: środa 19 sie 2015, 18:35
Lokalizacja: Dąbrowa Górnicza

Re: Dąbrowa Górnicza - budynki, ludzie, ulice

Postautor: Eworu » czwartek 23 lis 2017, 21:08

3 maja 2
Wiekowa kamienica stojąca przy wlocie do ulicy 3 maja przez lata w swoich murach gościła wielu różnych sklepikarzy i przedsiębiorców.

W artykule z "Kurjera Zachodniego" z 1927 roku znajdziemy ją na zdjęciach w artykule o Dąbrowie sprzed 30-lat. Możemy więc śmiało założyć że została wybudowana przed 1897 rokiem. Nie znajdziemy jej na mapie z 1883 więc musiała zostać wybudowana gdzieś w okresie między 1883 a 1897. Niegdyś parter jej elewacji był kanelowany w prostokątne ciosy imitujące kamienne, a piętra były oddzielone od siebie podwójnym gzymsem. Okna na piętrze posiadały wyniesione z elewacji nadproża, a jedno z mieszkań było wyposażone w balkon z kutymi balustradami. Nie było również wtedy żadnych witryn sklepowych, a drzwi - prawdopodobnie na klatkę schodową - znajdowały się od strony ulicy 3 maja. Prawdopodobny pion klatki schodowej był również zaznaczony podwójnymi pilastrami. W 1922 roku w środku ulokowała się- Ekspozytura Urzędu Walki z Lichwą i Spekulacją. W 1930 swój sklep obuwniczy mieli tu panowie Rechnic i Miodownik, stała galanteria I. Lewina , znajdował się malarz H. Rechnic , sklep z owocami M Herszkowicza i drugi sklep o tym samym profilu M. Wajsblat. Poza tym mieściły się tu Spirytualia (Dawna nazwa na Monopolowy) Białystoka i tapicer Ch. Kromołowski.
W roku 1938 ulokowała się tu branża kolonialno-spożywcza Mieczysława Dyja. Ciężko patrząc na stare fotografie kamienicy stwierdzić gdzie mieściły się te wszystkie sklepy - czy po prostu zdjęcia są sprzed okresu handlowego okresu w życiorysie kamienicy, czy też ich adresy w księgach dotyczą oficyn w podwórku. W PRL-u w kamienicy mieścił się sklep z torebkami kaletnika Jackowskiego.
W latach 90-tych swoje miejsce w kamienicy znalazły Delikatesy oraz Jubiler.

Obecnie budynek wygląda nieco inaczej i dużo stracił ze swojego charakteru. Z ozdób frontowej elewacji pozostały jedynie pilastry wyznaczające prawdopodobną dawną klatkę schodową. Piszę prawdopodobną gdyż obecnie w tym miejscu znajduje się sklep i nie jestem w stanie stwierdzić jak ten fragment budynku wyglądał przed wojną. Zachował się również jeden z dwóch gzymsów oddzielających elewację. Nie znamy niestety żadnych zdjęć zaplecza budynku z dawnych lat więc mogę jedynie opisać stan obecny. Na jej tyły wchodzi się od strony ulicy Sobieskiego, od bramy w kamienicy z numerem 11.
Zobaczymy tam identyczne pilastry jak na frontowej elewacji, gdzie tym razem jesteśmy już pewni że wyznaczają one klatkę schodową. Wchodzi się do niej po stalowych schodach, z pewnością dodanych w późniejszych latach. Dlatego można z dużą dozą prawdopodobieństwa uznać że kilkadziesiąt lat temu budynek przeszedł znaczącą przebudowę przekształcającą parter całkowicie w funkcję handlową.
Obecnie w kamienicy działa sklep jubilerski, Serwis i Komis telefonów, sklep z ubraniami "Jola" oraz sklep z upominkami.

Obrazek
Obrazek
Zapraszam na moje stronki Opuszczone_Zaglebie oraz Kolekcja_breloków

Posty: 1462
Rejestracja: środa 19 sie 2015, 18:35
Lokalizacja: Dąbrowa Górnicza

Re: Dąbrowa Górnicza - budynki, ludzie, ulice

Postautor: Eworu » sobota 25 lis 2017, 21:46

Główna fasada może i jest tylko piętrowa, ale podwórze tejże kamienicy może spokojnie konkurować kubaturą z warszawskimi studniami!

Budynek tak jak i poprzedni widnieje na zdjęciu z "Kurjera Zachodniego" z 1927 roku w artykule o Dąbrowie sprzed 30-lat. Możemy więc śmiało założyć że została wybudowana przed 1897 rokiem. Nie znajdziemy jej na mapie z 1883 więc musiała zostać wybudowana gdzieś w okresie między 1883 a 1897. Na starych zdjęciach jej lewa i prawa część tak jak i obecnie wydają się być oddzielnymi budynkami choć mają ten sam adres. Możemy dojrzeć ozdobne nadproża wystające z elewacji na pierwszym piętrze oraz balkony z kutymi balustradami umieszczone mniej więcej w połowie fasady. Prześledźmy teraz międzywojenne lokale usługowe. W 1922 ulokowało się tu Biuro Sędziego Śledczego II rewiru, Elektrownia (zapewne chodzi o biura lub punkt reprezentatywny) i lokal Polskiego Tow. Czerwonego Krzyża. Swówj skład apteczny miał tu Stanisław Grzybowski , a drukarnie Edmund Mirek . Drukarnia znajdowała się tu nadal w 1930 roku. Poza nią w tych latach pod 4 zameldował się również J. Rogor z piwiarnią i jeden z najbardziej rozpoznawalnych fotografów Dąbrowy - R. Radzikowski. W 1938 roku w kamienicy znajdziemy sklep wędliniarski Tadeusza Molickiego, galanterię Juli Śliwy i drugą Izydora Wartaka. Ulokowała się tu również krawcowa Julia Hinkowa, piekarz cukiernik Baszkowski i dwóch szewców - Anna Kicka i Antoni Blicharski. W 1939 do budynku przeniosła się częściowo Szkoła Handlowa żeńska E. Łabudzińsklej i architekt Tadeusz Jaworski. W tej samej księdze znajdziemy również przedłużenie galanterii Wartaka i salonu Radzikowskiego. W latach PRL-u budynek zamieszkiwały rodziny Góralskich, Matuszczyków, Kubików, krawcowa Baszkowa i tzw. "Panienka" - przedwojenna piękność nie będąca w pełni władz umysłowych. W budynku nadal znajdował się wtedy zakład fotograficzny Radzikowskiego (w podwórzu) oraz zakład kaletniczy pana Jackowskiego.


Obecnie budynek wygląda nieco inaczej. Jego praw skrzydło zostało nadbudowane o mieszkalne poddasze, możliwe że to samo stało się z lewym. Niestety stare zdjęcia są już zbyt niewyraźne w tym miejscu by stwierdzić jak przed wojną wyglądał budynek. Nadproża oraz balkony zniknęły, w ich miejsce pojawiły się ozdobne obramowania okien oraz pilastry wyznaczające bramę - które prawdopodobnie istniały również przed wojną. Prawdziwe cuda robotniczej architektury zobaczymy dopiero po wejściu w bramę, gdzie dosłownie przeniesiemy się w czasie. Gdyby nie stojące samochody można by się rzeczywiście poczuć jak w okresie przedwojennym. Sama główna kamienica od drugiej strony nie posiada żadnych ozdób. Boczne oficyny są nieotynkowane i świecą czarną cegłą. Poszczególne kondygnacje są wyznaczone wąskimi gzymsami z cegieł. Do jednej z oficyn wchodzi się z poziomu pierwszego piętra - niżej znajdują się komórki. Druga posiada osobne wejście dla mieszkań na parterze, a dla tych z piętra istnieje drewniana kładka.
Klimatu dopełniają stare komórki przerobione na garaże oraz ozdobne balustrady drewnianych schodów klatek schodowych - niestety wszedłem tylko do dwóch. W latach 90-tych mieścił się tam Optyk, Saturn, Wizja TV, Komputery Adax Optimus , Mikrotron,Salon Komputerowy, Fotograf, STS,Lucas Bank.
Obecnie mieszczą się tam szkoły Progres, Interdom Nieruchomości, Euroboots, Sklep Elektroniczny, Podręczniki, Jubiler, Telewizja N, Systemy TV SAT, Okulista.
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Zapraszam na moje stronki Opuszczone_Zaglebie oraz Kolekcja_breloków

Posty: 1462
Rejestracja: środa 19 sie 2015, 18:35
Lokalizacja: Dąbrowa Górnicza

Re: Dąbrowa Górnicza - budynki, ludzie, ulice

Postautor: Eworu » poniedziałek 25 gru 2017, 22:14

3 maja 6

Kolejna z kamieniczek głównej ulicy dawnej Dąbrowy. Tak jak i wiele jej sąsiadek i ona została mocno przekształcona z biegiem czasu i utraciła swą magię.

Budynek nie występuje na zdjęciach z końca XIX wieku, zobaczymy ją dopiero na mapie z 1926 roku oraz pocztówkach z międzywojnia. Niestety jest na nich za daleko by dojrzeć jakiekolwiek detale - widać jedynie że już wtedy była dwupiętrowa. Z dawnych ksiąg handlowych wyczytamy że w 1922 handel kupiecki prowadził w niej Josek Gliksztajn.
W 1930 roku ulokowały się w kamienicy artykuły spożywcze Futerko,a od 1934 przynajmniej do 1939 Apteka Zygmunta Jackowskiego. W 1939 w budynku znalazł się również sklep Uniwersal kupca M Birenbauma


Fragment jej elewacji dojrzymy dopiero na zdjęciu z lat 70-tych. Widać na nich iż niegdyś okna posiadały ozdobne, wyniesione z elewacji nadproża, kondygnacje były oddzielone prostymi gzymsami a linia dachu zakończona niewielkim fryzem z cegieł. W tamtych latach wewnątrz budynku znajdował się sklep z Artykułami Metalowymi,
Obecnie niestety budynek nie nosi żadnych cech charakterystycznych - jej elewacja jest całkowicie gładka.
Ciekawej wygląda to od strony podwórka. Zamiast wewnętrznej klatki schodowej budynek posiada zewnętrzną, zakończoną drewnianym gankiem. Niestety do klatek schodowych nie zajrzymy gdyż są to własności prywatne. Obecnie w budynku działa słynna Lodziarnia Wera oraz Biuro Podróży Triada i sklep z zabawkami.
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Zapraszam na moje stronki Opuszczone_Zaglebie oraz Kolekcja_breloków

Posty: 1462
Rejestracja: środa 19 sie 2015, 18:35
Lokalizacja: Dąbrowa Górnicza

Re: Dąbrowa Górnicza - budynki, ludzie, ulice

Postautor: Eworu » wtorek 26 gru 2017, 10:06

I mały zwrot akcji w sprawie kamienicy z numerem 3 maja 7.
Po publikacji materiału zwróciła się do mnie rodzina dawnych mieszkańców budynku, przez co dość mocno zaktualizowałem opis.
Kamienica została wybudowana w latach 1936-1937 przez pana Paradowskiego – zawiadowcę kopalni „Paryż”. Kamienica charakteryzuje się stylem modernizmu. Jej elewacja jest dość oszczędna – jedyną ozdobą jest półkoliste wyniesienie balkonu z fasady budynku. Ciekawostką jest również to że na balkonie posiada on szafę wnękową.
W księgach począwszy od 1930 aż do 1939 pod tym adresem jest wpisana restauracja Stefana Wilczyńskiego , co potwierdza również jego rodzina. Numer do restauracji z książki telefonicznej z 1939 roku 68334. W 1941 roku właściciele zostali wysiedleni przez Niemców, a prowadzenie restauracji powierzono Rumunom – oczywiście wstęp mieli jedynie Niemcy. Możemy ją zobaczyć na zdjęciu z czasów wojny gdzie widnieje na niej niemieckojęzyczny szyld restauracji. Restauracja działa po wojnie aż do 1954 roku gdy została wywłaszczona przez państwo. Od tego momentu nosiła nazwę „Hutnicza”, zmienioną później na bar mleczny „Zagłębiak”.
Obecnie znajduje się tam siedziba Getin Banku oraz sprzedaż Skór i Płaszczy.

Na archiwalnym zdjęciu możemy obejrzeć jej wystrój. Już od samego początku łatwo możemy sobie uzmysłowić poziom tejże restauracji. Wszystkie meble z wystroju są bogato zdobione i uginają się pod ilością wykwintnych potraw i butelek z alkoholem. Możemy się domyślać że większość z widocznych butelek pochodzi z Winiarni , której właścicielem był restaurator. Na ladzie stoi kunsztownie zdobiony samowar zakończony górniczą kuplą. Ciekawym elementem jest również zawieszony na ścianie zegar z polskim godłem.

Serdeczne podziękowania dla pana Jarosława Haszka za opisanie historii budynku.

Zdjęcie pochodzi od Jarosława Haszka, wnuka restauratora.
Obrazek
Zapraszam na moje stronki Opuszczone_Zaglebie oraz Kolekcja_breloków

Posty: 1462
Rejestracja: środa 19 sie 2015, 18:35
Lokalizacja: Dąbrowa Górnicza

Re: Dąbrowa Górnicza - budynki, ludzie, ulice

Postautor: Eworu » poniedziałek 26 lut 2018, 22:03

Historia naszego szpitala sięga XIX wieku. Pacjenci do dziś leczą się w tych samych murach co górnicy kopalni "Paryż" w 1882 roku. Choć z zewnątrz wogóle tego nie widać.

Szpital św. Barbary

Pierwszą namiastką dąbrowskiego szpitala w połowie XIX wieku były tzw. "koszary" na Redenie, opisane w innym wątku.
Budowę pierwszego szpitala z prawdziwego zdarzenia rozpoczęto w 1880 roku. Jego fundatorem było Towarzystwo Francusko-Włoskie, które postanowiło wybudować obiekt dla swoich górników z kopalni "Paryż". Uroczyste otwarcie nastąpiło 15 stycznia 1882 roku. Szpital posiadał 20 łóżek i nosił imię św. Barbary. Jego personel stanowił jeden lekarz, dwóch felczerów i 5 osób obsługi. Zarządzającym w tym szpitalu był Aleksander August Tomasz Fabian, lekarz fabryczny i szpitalny. W późniejszym okresie zwiększono liczbę łóżek do 41. Świadczył usługi interny oraz chirurgii. Szpital powstał w dawnej Karczmie Pod Lwem. prawdopodobnie jest to właśnie słynna żydowska karczma stojąca przy drodze z Dąbrowy do Będzina. W tym też obiekcie pracował Szymon Starkiewicz - ważna postać w historii szpitala oraz całego dąbrowskiego lecznictwa. Był on lekarzem społecznikiem który przez wiele lat niósł pomóc najuboższym. Pracę w dąbrowskim szpitalu rozpoczął 19 czerwca 1905 roku. Obiekt szpitala św. Barbary stoi do dziś - w jego murach, wielokrotnie przebudowywanych znajduje się oddział Chirurgii Ogólnej.

Obrazek

Szpital św. Wincentego



Kolejnym rozdziałem dąbrowskiego lecznictwa było powstanie w 1896 roku na sąsiedniej działce szpitala św. Wincentego. Założone zostało przez inne Towarzystwo Francusko-Włoskie, które było właścicielem Huty Bankowej. Obiekt posiadał 5 sal, 40 łóżek, a personel stanowił 1 lekarz, cztery pielęgniarki i 10 osób do obsługi. Ponadto obiekt posiadał dwie izby dla zakaźne chorych w osobnym budynku. Był to szpital dostępny jedynie dla pracowników zakładu. Od 1907 roku stanowisko chirurga, a następnie właściciela zajmował lekarz, Marian Barlicki. Szpital, tak samo jak św. Barbary, świadczył usługi w zakresie interny oraz chirurgii.W jego architekturze po pierwsze odznaczał się centralny ryzalit dzielący frontową elewację na trzy symetryczne części. Każde z pięter byo oddzielone ozdobnym gzymsem, ponadto pod dachem znajdował się rząd ozdobnych lizen. Drugim ważnym elementem jego bryły były trzy wyniesione klatki schodowe od strony ogrodu. Z boku budynku znajdował się ogromny taras balkonowy. Jego dach wspierał się na wysokich i smukłych kolumnach zakończonych łukiem. Niestety znamy tylko jedno zdjęcie szpitala z tamtych lat.
Budynek tego szpitala również istnieje do dziś - zachował nawet główne cechy stylowe w postaci wyniesionych klatek schodowych oraz ryzalitu.

Okres międzywojenny

Po I wojnie światowej obydwa szpitale zostały przejęte przez Powiatową Kasę Chorych i połączone. W tamtych latach w sumie dysponowano liczbą około stu łóżek. W byłym szpitalu św. Barbary mieściły się oddziały: chirurgiczny, ginekologiczny i położniczy a w byłym szpitalu św. Wincentego utworzono oddział wewnętrzny. W 1934 szpitale przeszły pod Ubezpieczalnię Społeczną w Sosnowcu co wyraźnie poprawiło ich kondycję. Zmieniono również nazwę na Zjednoczony Szpital Ubezpieczalni Społecznej.
Podczas II wojny światowej szpital leczył nie tylko Dąbrowian, lecz również Sosnowiczan. Wynikło to z powodu iż okupant zamknął dostęp do sosnowieckiego szpitala dla Polaków w 1942 roku. W tym okresie pracują
w naszym szpitalu znani lekarze: Dr M. Trawiański, W. Zahorski, W. Starzewski, Z. Sztaba.

Czasy PRL-u
Obrazek

Po wyzwoleniu dąbrowski szpital dysponował 288 łóżkami. W 1950 roku obiekt przejął Zakład Lecznictwa Przemysłowego który zmienił jego nazwę na Zjednoczony Szpital Miejski w Dąbrowie Górniczej. Pierwsza poważna modernizacja dąbrowskiego szpitala nastąpiła w latach 1961-1971, gdy wybudowano nowy pawilon i powołano do życia wydział urazowo-ortopedyczny.



W 1973 roku Szymon Starkiewicz stał się patronem dąbrowskiego szpitala. Kolejne modernizacje nastąpiły w latach osiemdziesiątych - powstał nowoczesny 156-łóżkowy pawilon internistyczny, pawilon rehabilitacyjny, zmodernizowano zaplecze techniczne oraz większość oddziałów. Kolejny etap rozwoju to remont w latach 1997-2000. Powstał wówczas Zakład Diagnostyki Obrazowej i nowy trakt operacyjny. Szpital wyposażono w dwa nowoczesne aparaty rentgenowskie, klimatyzację, aparaty do znieczulania oraz centralną rozdzielnię gazów medycznych. W lutym 2000 roku, Szpital Miejski im. dr Starkiewicza, otrzymał medyczny certyfikat jakości, jako trzeci w województwie i trzydziesty pierwszy w kraju. 10 lutego 2004 roku otwarto nowy Oddział Rehabilitacji Szpitala Miejskiego. Również w 2004 roku w szpitalu powstała Poradnia Onkologiczna, a we wrześniu 2010 Oddział Onkologii Klinicznej. We wrześniu 2005 roku otworzono nowy Oddziału Kardiologiczno - Angiologiczny - Amerykańska Klinika Serca "Heart of Poland" Sp. z o.

Zagłębiowskie Centrum Onkologii

Kolejną modernizacją było założenie powstania Zagłębiowskiego Centrum Onkologii. Pierwsze porozumienie w tej sprawie zostało podpisane w czerwcu 2011 roku. ZCO powstało na miejscu dawnego parku przy-szpitalnego. Budowa rozpoczęła się w marcu 2013 roku, a zakończyła w 2016. Obiekt składa się z trzech bloków

Budynek diagnostyczno-zabiegowy a w nim:
Zakład Radioterapii,
Zakład Brachyterapii,
Pracownia histopatologiczna,
Przychodnia,
Zakład Diagnostyki Obrazowej
Pawilon łóżkowy na ponad 100 łóżek
Blok operacyjny wraz z Centralną Sterylizatornią.
Źródła: http://www.zco-dg.pl/pl/O_szpitalu/Historia , http://www.dabrowa.pl/dg_sluzba-zdrowia_szpitale.htm



Mapy historyczne(bez ZCO) http://mapy.orsip.pl/imap/?locale=pl&gu ... nID=106628

Szpital św. Barbary http://mapy.orsip.pl/imap/?locale=pl&gu ... nID=106792

Szpital św. Wincentego http://mapy.orsip.pl/imap/?locale=pl&gu ... nID=106794

Krzysztof Kulik
Zapraszam na moje stronki Opuszczone_Zaglebie oraz Kolekcja_breloków

Posty: 1462
Rejestracja: środa 19 sie 2015, 18:35
Lokalizacja: Dąbrowa Górnicza

Re: Dąbrowa Górnicza - budynki, ludzie, ulice

Postautor: Eworu » wtorek 27 mar 2018, 13:53

Zespół kamienic inżynierskich na Żeromskiego jest prawdziwą perełką na historycznej mapie Dąbrowy. Jest to jedno z niewielu miejsc które oparło się przemianom czasowym oraz pstrokatej termomodernizacji. Przyjrzyjmy się bliżej tym kamienicom.

Budynki zostały wybudowane przez Hutę Bankową dla inteligencji zakładowej. Były to jedne z pierwszych skanalizowanych i zelektryfikowanych budynków w Dąbrowie. Całe osiedle było ogrodzone i pilnowane przez stróża – był to pewnego rodzaju pierwowzór dzisiejszych zamkniętych osiedli. Dużą część mieszkańców stanowili zagraniczni inżynierowie – głównie Francuzi. Pierwsze budynki na kolonii powstały około 1918 roku. Składała się z 10-u budynków mieszkalnych z 272 mieszkaniami 2-izbowymi. Według opisów książkowych typowy budynek posiadał trzy klatki schodowe z czterema mieszkaniami na każdej kondygnacji. Były to jedno i dwu piętrowe budynki, które z urządzeń technicznych posiadały tylko instalację elektryczną.

Niewiele później powstało również 16 budynków urzędniczych o 106 mieszkaniach. Budynki te miały już wyższy standard -miały instalację elektryczną, wodociągi, kanalizację, łazienki i wc. Kanalizacją objęte były tylko ubikacje, a pozostałe ścieki były odprowadzane odkrytymi rynsztokami.

Podczas II wojny światowej w kamienicach zamieszkali Niemcy. Na elewacjach większości budynków do dziś możemy dostrzec relikty LSR-ów. po 1945 roku do wszystkich budynków dobudowano ubikacje i ujęcie wody.

Obecnie kolonia składa się z 11 budynków podzielonych na 4 różne style architektoniczne. Omówię je teraz po kolei z podziałem na poszczególne adresy.

Żeromskiego 3,4,5, 7, 8,8A, 10A

Kamienice zostały zaprojektowane na planie prostokąta i składają się z dwóch klatek schodowych wyniesionych z elewacji. Ich naroża, tak samo jak naroża całości budynku zostały zaznaczone za pomocą ceglanych lizen. Na szczycie klatki schodowej umieszczono oculus z ceglaną ramą okienną. Każde z pozostałych okien posiada wyniesione z elewacji nadproże i parapet. Pod linią dachu , na całej długości zastosowano grzyms. Również przy oddzieleniu piętra od parteru zastosowano gzyms. W elewacji odznaczają się również stalowe kotwy. Wszystkie kamienice, poza numerem 7 posiadają jedynie jedno piętra. Ww. wymieniona jako jedyna jest trzy piętrowa, jednak w cechach stylowych pozostaje konsekwentna do pozostałych. Wnętrza większości kamienic nie zostały w pełni wyremontowane. Co prawda zostały pomalowane lamperią a drzwi wejściowe zostały wymienione, lecz zachowały się zabytkowe balustrady i płytki na posadzce.

Obrazek

Żeromskiego 10

Na osiedlu istnieje jedynie jedna kamienica o takim stylu architektury. Tak samo jak poprzedniczki została wybudowana na planie prostokąta. Posiada jednak jedynie jedną , centralnie i symetrycznie umieszczoną klatkę schodową. Tu też zastosowano narożne lizeny i gzymsy oddzielające kondygnacje. Również identycznie jak w przypadku wyżej opisanych kamienic i ta posiada ceglane nadproża i parapety. Budynek postawiono na wapiennej podmurówce.

Obrazek

Żeromskiego 6A

Budynek również został postawiony na planie prostokątu. Jest bardzo podobny do kamienic opisanych na samej górze – jednak zamiast dwóch klatek schodowych posiada jedynie jedną, centralnie umieszczoną. Dodatkowo po bokach powstały dodatkowe skrzydła zaznaczone niewielkimi lizenami. Prawdopodobnie mieszkania w środku były bardziej obszerne od pozostałych.

Obrazek

Żeromskiego 5A i 3A

Te dwie kamienice odznaczają się przede wszystkim ozdobnymi , gipsowymi ramami okiennymi. W tych budynkach klatki schodowe zostały umieszczone po bokach, i w przeciwieństwie do pozostałych budynków są drewniane. Poza tym charakteryzują je identyczne cechy stylowe jak poprzedniczki – wyniesione, ceglane parapety i nadproża i narożne lizeny.

Obrazek
Zapraszam na moje stronki Opuszczone_Zaglebie oraz Kolekcja_breloków

Posty: 1462
Rejestracja: środa 19 sie 2015, 18:35
Lokalizacja: Dąbrowa Górnicza

Re: Dąbrowa Górnicza - budynki, ludzie, ulice

Postautor: Eworu » wtorek 27 mar 2018, 13:54

Na rogu ulicy Sobieskiego i Sienkiewicza znajduje się jeden z najpiękniejszych budynków centrum – kunsztowne zdobienia zostały doskonale podkreślone doborem kolorów.

Obrazek

Budynek w zasadzie składa się z dwóch członów. Jego lewa część to zwykła, prosta robotnicza kamieniczka z gładką elewacją. Za to prawa część to prawdziwy pałac! Budynek postawiono na planie kwadratu. Jako pierwszy element w jego elewacji wyróżnia się prostokątny wykusz zakończony balkonem z – obowiązkowo- kutymi, starymi balustradami. Każde okno jest półkoliście zakończone i zwieńczone nadprożem ze zwornikiem kremowej barwy. Beż zastosowano również dla ozdobnych gzymsów oddzielających kondygnacje oraz do prostokątnych ciosów pod parapetem piętra. Warto wspomnieć że cały budynek jest symetrycznie podzielony lizenami imitującymi kolumny. Na szczycie, pod linią dachu umieszczono wielostopniowy, kunsztowny gipsowy gzyms. Niestety nic nie wiemy o historii budynku. Udało mi się jedynie znaleźć informacje w starych księgach iż pod tym adresem był w 1939 roku zameldowany inżynier Huty Bankowej Władysław Zieleziński , elektrotechnik zawiadujący oddziałem elektrycznym huty.
Zapraszam na moje stronki Opuszczone_Zaglebie oraz Kolekcja_breloków


phpbb 3.1 styles demo

Wróć do „Ciekawe miejscowości i ich historia”

Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 2 gości